அன்புடன் வரவேற்றார். அருமையாக உபசரித்தார். அவருடைய பிரசார வாகனத்தில் கூடவே ஏற்றிக் கொண்டார்.
தேர்தல் வாக்குறுதிகள்... சூடான அரசியல்... ஆரவாரமான மக்கள் கூட்டம்... இவற்றுடன் சுறுசுறுப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது, அன்றைய தினம்!
மாலை 3-15 மணி இருக்கும்.
விறுவிறுப்பாக வாக்குவேட்டையாடிக் கொண்டிருந்த ஸ்டாலினிடம் செல்பேசி ஒன்றை நீட்டினார், அவரது தனிச் செயலர்.
'யார்...?' என்று செய்கையில் கேட்டார், ஸ்டாலின்.
"அண்ணி..." என்றார், அந்த செயலர்.
செல்லை வாங்கி சிறிது நேரம் பேசிய ஸ்டாலினை கவனித்தேன். மலர்ச்சி தெரிந்தது அவரது முகத்தில்.
இரவு, சுமார் 7 மணி.
பிரசார வாகனத்தின் 'டேஷ் போர்டில்' இருந்து செல்பேசியை எடுத்த ஸ்டாலின், முதலில் அழைத்தது, அவரது மனைவியைத் தான்!
இரவு 10 மணிக்கு பிரசாரம் முடிந்தது. சேலம் சென்று கொண்டிருந்தோம். மீண்டும் ஒரு முறை தமது மனைவியை செல்லில் அழைத்து, அன்றைய தினத்தின் நிகழ்வுகளை பகிர்ந்து கொண்டார், ஸ்டாலின்!
என்னை பெரிதும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது, ஸ்டாலினின் இந்த செயல்!
பக்கத்தில் இருந்து பார்த்த எனக்கு, அன்றைய நாள் எத்தனை பரபரப்பானது என்பது நன்றாக தெரியும்.
அத்தனை பணிக்கு நடுவிலேயும், மனைவியுடன் பேச நேரம் இருந்தது, ஸ்டாலினிடம்...!
வழக்கறிஞர் செல்லமுத்து என்ற நண்பர் அடிக்கடி சொல்லுவார்...
"24 மணி நேரமும் வேலை இருக்கற ஆள் யாருமே இல்ல சார்... நேரமில்லனு சொன்னா, அது பொய் தான்...!"
பொதுவாகவே 'நேரமில்லை' என்று சொல்வதை ஏற்க மறுக்கும் அந்த நண்பர், நட்புக்கோ, குடும்பத்துக்கோ நேரமில்லை என்றால் உக்கிரமாகி விடுவார்.
காதலிக்கும் பெண்ணுக்காக பல மணி நேரம் தவமிருக்கும் ஆண்கள் சிலர், திருமணத்துக்குப் பின்னர் மனையாளுக்கு போதிய நேரம் ஒதுக்காதது, அவர்களின் மண வாழ்வில் சிக்கல் வர முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று...!
இதற்கு அர்த்தம், ஆண்களுக்கு திருமணத்துக்குப் பிறகு காதல் போய் விடுகிறது என்பதல்ல! கல்யாணத்துக்குப் பின் கடமை அதிகமாகி, வேலையில் மூழ்கிப் போகும் ஆண்கள், நேரத்தை பணிக்கே பறிகொடுத்து விடுகின்றனர்.
சரி... 'கிணத்து வெள்ளத்தை ஆற்று வெள்ளமா எடுத்துப் போய்விடப் போகிறது?' என்ற அலட்சியம் சிலருக்கு. 'அது தான் நம்மவராகி விட்டாரே... பிறகு என்ன...?' என்கிற தைரியம் சிலருக்கு!
குடும்பத்துக்காக பணம் சேர்க்கும் மும்முரத்தில், குடும்பத்தை கவனிக்கத் தவறுவது, முதலுக்கே மோசமாகி விடும் என்பதை புரிந்து கொள்வதில்லை, அந்தச் சிலர்!
அலுவலகத்தில் என்னுடன் பணியாற்றும் தோழர் அரவிந்த், காதல் கடிமணம் புரிந்தவர். 2 குழந்தைகள் இருக்கின்றனர்.
ஒரு நாள் மாடிப் படியில் விழுந்துவிட்டார், அவரது மனைவி! இந்த தகவல் வந்ததும் பதறிப் போனார், அரவிந்த்!
"சார்... என் வைஃப் படியில விழுந்துட்டா... புறப்படட்டுமா சார்...?" சொல்லும் போதே கம்மி விட்டது அரவிந்தின் குரல். அந்த பதற்றத்தில் தெரிந்தது, அவரது காதல்!
மனைவிக்கு சின்ன காயம் என்றால் கூட துடி துடித்துப் போகும் கணவர்கள் நிறைய பேரை பார்த்திருக்கிறேன்.
என் அம்மாவுக்கு அறுவை சிகிச்சை ஒன்று நடந்த போது, 4 மணி நேரத்துக்கு மேல் 'ஆபரேஷன்' அறைக்கு வெளியிலேயே, துளி நீர் கூட அருந்தாமல், என் அப்பா நின்றபடியே காத்திருந்தது, இன்றைக்கும் கூட என் கண்ணிலேயே நிற்கும் காட்சி!
தொழில்... அதில் முன்னேற்றம்... இதெல்லாம் மிகவும் முக்கியம்!
ஆனால், எதற்காக உழைக்கிறோம்... யாருக்காக வாழுகிறோம்... என்பது அதை விட முக்கியமல்லவா...?
"உனக்காகத் தானே உழைக்கிறேன்" என்ற வார்த்தைகள் மட்டும் பெண்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவதில்லை. அதை செயலில் காட்டுவது அவசியம். ஒரே நோக்கலில் உணர்ந்து கொள்ள நாம் 'அண்ண'லும் அல்ல... நம்மவள் 'அவ'ளும் அல்ல...!
மனைவிக்கும், குடும்பத்துக்கும் நேரம் ஒதுக்குவது முதல் விஷயம்.
அதை விட, அவர்களுடன் காதலை பகிர்ந்து கொள்வது ரொம்பவே அத்யாவசியமான விஷயம்.
ஏனென்றால்... மனதில் மட்டும் காதல் இருந்து பயன் என்ன...?
